เรื่องการบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมี ในโรงมหรสพ

หลายคนคงได้ยินข่าวในช่วงนี้กรณีนายโชติศักดิ์ โดนฟ้องในความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เพราะไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญฯ ในโรงหนัง ซึ่งจะเข้ารับทราบข้อกล่าวหาในวันที่ 22 เม.ย. ที่ สน.ปทุมวัน เวลา 13.30น.

“เจ้าน้อย” แห่งเวบ hello-siam ได้อธิบายและทำความเข้าใจประวัติศาสตร์เรื่องการยืนเคารพเพลงสรรเสริญฯ ในโรงหนังที่เราทุกๆ คนต้องยืน ว่ามีที่มาที่ไปกันอย่างไร

แท็ก: เพลงสรรเสริญพระบารมี

ความคิดของหยุด แสงอุทัย ในปรัชญากฎหมาย

นอกจากความเห็นของ หยุด ในเรื่องพระราชอำนาจแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจ คือเรื่องรัฐประหาร ฟ้าเดียวกันออนไลน์จึงขอนำข้อความที่โพสต์ในบอร์ดที่ สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ได้พิมพ์-คัดลอกไว้ จากหนังสือปรัชญากฎหมายไทย (Thai Legal Philosophy) มานำเสนอเพื่อพูดคุย-ถกเถียงกันท่ามกลางบรรยากาศ “มึนมัว” ของนิติศาสตร์ไทย

จุลสารสหายฉ.2 : ผู้นำ

เชื่อผู้นำ ชาติพ้นภัย แต่เชื่อผู้นำแบบไหน ชาติจึงเป็นของประชาชน??
คำตอบแห่งสัจธรรม อยู่ในจุลสารออนไลน์ฉบับนี้แล้ว
.
.
.
.
.
.

จุลสารสหาย ฉ.1 : ร่วมไว้อาลัยในความมืด

โทมัส อัลวา เอดิสัน มหาบุรุษยอดนักประดิษฐ์ อัจฉริยะที่ไม่เคยย่อท้อ ผู้หยิบยื่นแสงสว่างแก่ประชาชนทั่วโลกเป็นเวลามากกว่า ๑๐๐ ปีแล้ว ที่แสงสว่างของเขายังคงโชติช่วงทุกหนแห่ง

อนิจจา… ประเทศของเรา กำลังปฏิเสธแสงสว่าง และกลับไปสู่ความมืดมน

จุลสารสหายฉบับปฐมฤกษ์ : ร่วมไว้อาลัยในความมืด ได้พาทุกท่านไปค้นหาแสงสว่างท่ามกลางความมืดมน???

Orientalism(book) : ลัทธิบูรพนิยม(หนังสือ) โดยเอ็ดวาร์ด ซาอิด

หนังสือลัทธิบูรพนิยม (Orientalism) ของซาอิด เสนอว่า วาทกรรมทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งวาทกรรมเกี่ยวกับวัฒนธรรมอื่น เดิมทีเป็นไปในลักษณะอุดมคติ ด้วยเหตุดังนั้น จึงไม่ได้ให้ความเอาใจใส่เกี่ยวกับวาทกรรมทางประวัติศาสตร์ของเรื่องราวดังกล่าว ซึ่งจะต้องดำรงอยู่ในกรอบงานนั้นโดยเฉพาะ เพราะโครงสร้างทั้งหมดถือเป็นสิ่งจำเป็นต่อลักษณะที่เป็นอุดมคติ. ซาอิดได้สร้างข้อถกเถียงของเขาในขอบเขตของลัทธิบูรพนิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการศึกษาเชิงวิชาการและในเชิงวาทกรรมทางการเมือง รวมถึงวรรณกรรมรายรอบโลกอาหรับ, อิสลาม, และตะวันออกกลาง ซึ่งได้เริ่มต้นขึ้นครั้งแรกในประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส และต่อมาในสหรัฐอเมริกา

สิ่งที่เอ็ดวาร์ด ซาอิด พยายามแสดงให้เห็นคือ วาทกรรมดังกล่าว อันที่จริง มันได้สร้างการแบ่งแยกอย่างชัดเจน มากกว่าที่จะเป็นการสำรวจหรืออธิบาย ระหว่าง”ตะวันออก”กับ”ตะวันตก”. ด้วยการแบ่งแยกนี้ เขาได้ให้ตัวอย่างต่างๆ ตลอดทั้งเล่ม เกี่ยวกับการวางวัฒนธรรมตะวันตกเอาไว้ในฐานะที่อยู่เหนือกว่าวัฒนธรรมตะวันออก. ซาอิดเสนอว่า นี่เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อการเมืองการปกครอง เมื่อประเทศทั้งหลาย อย่างเช่น ฝรั่งเศส หรืออังกฤษ พยายามที่จะทำให้ประเทศตะวันออกซึ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตกเป็นอาณานิคมโดยสมบูรณ์ ยกตัวอย่างเช่น อียิปต์, อินเดีย, อัลจีเรีย, และประเทศอื่นๆ