Thanks for the nice read, keep up the interesting posts…..

ถ้าใช่ก็น่าสนล่ะ

ด้วยความเคารพ

1. เอ็ดเวิร์ด ดับเบิลยู. ซาอิด เขียนโดย ภัควดี วีระภาสพงษ์

2.ความฝันและมายาคติ โดย เอ็ดเวิร์ด ดับเบิลยู.ซาอิด แปลโดย ภัควดี วีระภาสพงษ์

ใครสนใจหาประกอบการอ่านเพื่อมุมมองอีกด้านดูได้

ส่วนตัวผมเอง, จริงอยู่ว่า Orientalism ได้ตั้งข้อสังเกตและวิพากษ์วิจารณ์พัฒนาการการศึกษาเรื่องราวของ “Oriental” ในวงวิชาการศึกษาตะวันตก แต่ในฐานะผู้สังกัดอยู่ใน Oriental, งานชิ้นนี้คงไม่น่าตื่นเต้นเนื่องด้วยมันเป็นการมองการศึกษาประวัติศาสตร์ตะวันออกว่าเป็น “ของใหม่” ที่เพิ่งถูกสร้าง กระทั่งรวมไปจนถึงถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของ “the oreintalist” อย่างที่อ.ซาอิดว่าเอาไว้
มันก่อให้เกิดความรู้สึกว่า “ข้าเป็นของข้าอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สูเพิ่งเห็นหรือไร?”
(หมายเหตุ, อ.ซาอิดไม่ใช่คนแรกที่ใช้คำว่า Oriental นะครับ มีนักวิชาการชาวซีเรีย Muhammad Kurd Ali ได้เขียนผลงานวิชาการที่พูดถึงประวัติศาสตร์อาหรับที่กลับไม่ได้ถูกเขียนโดยชาวอาหรับเอง แต่เป็นการเขียนโดยชาวตะวันตก-ลองอ่าน Companion to Historiography ของ Michael Bentley บท 23 ที่เขียนโดย Ulrike Freitag ชื่อ The Critique of Orientalism จะกระจ่างขึ้นครับ)

อีกอย่าง, ถ้ารู้ถึงปูมหลังอ.ซาอิด ก็จะพบว่าด้วยความที่เป็นคนปาเลสไตน์อพยพไปอียิปต์ อังกฤษ และสหรัฐฯ ก็จะรู้สึกว่าตนเองเป็น “คนนอก” และผมว่ามันก็มีส่วนไม่มากก็น้อยในการผลักดันให้อาจารย์เขียน Orientalism ออกมา

ในขณะเดียวกัน กระแส “Occidentalism” เองนั้น ก็ไม่ได้น่าตื่นเต้นไปมากกว่ากัน, ในฐานะที่มันก็ตกอยู่ในกรอบ Orientalism เหมือนกัน พูดอีกอย่างว่ามันเป็นการตอบโต้/เป็นผลผลิตของวาทกรรม Orientalism ไปเสียอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม, Orientalism เป็นหนังสือที่มีจุดประสงค์ที่ดี และก่อให้เกิดการอภิปรายอย่างกว้างขวาง เป็นงาน “คลาสสิก” อีกเล่มหนึ่งที่ต้องมีไว้ติดบ้าน (อ่านไม่อ่านว่ากันอีกเรื่อง!)